Yaz aylarında milli takımlar düzeyinde oynanan turnuvalar ve bazı başarılar anlık bir gaz etkisi yarattı. Ancak çok geçmeden normale döndüğümüzü anladık.

Kenan Sipahi, Cedi Osman, Şehmus Hazer, Ercan Osmani, Furkan Korkmaz, Alperen Şengün gibi oyuncular üzerinden güzelleme yapan TBF yetkilileri, altyapılara önem vererek yeni kahramanlar yaratacaklarına sıkça vurgu yapıyorlar.

Bu federasyonun belki de en çok övülen konularının başında ‘Basketbol Gençler Ligi Projesi’ geliyordu. Federasyonun da en çok övündüğü konulardan biriydi. Özellikle deplasmanlı maçların olması, oyuncuların gelişimine fayda sağlayacak ve bunu da tecrübe edeceklerdi. Bunu bizden çok federasyon yetkilileri söylüyordu, ki haklıydılar.

Ancak altyapılar maddi olarak ‘yük’ görülmüş olacak ki, bu sezon maçlar tek bir salonda ve tek bir şehirde oynanacak. Bu format, oyuncu kazanmaktan ziyade izci kampı havası veriyor.

Turkcell, oyunculuk anlamında yetenek fukarası olarak göze çarpan Kerem Bürsin’e verdiği reklam parasının sadece %10’unu BGL sponsorluğuna ayırsa sorun kökten çözülür gibi duruyor ama o başka mesele…

U18, U16, U14 gibi yerel liglerde takımlar mücadele ediyor, oyuncular sahne alıyor ama bu maçlar sanki federasyonun gözünde yok hükmünde gibi duruyor. Hiçbir bilgilendirme yapılmıyor. Bazı kulüpler, kendi maçlarını ve istatistiklerini paylaşıyor. Ancak bunu alıp kullandığın zaman bu sefer haklı olarak ‘kendi kendilerine mi oynadılar’ sorusuyla karşılaşıyorsun.

TBF’nin bu ligleri takip edip, istatistiklerini tutturacağı ve bunun paylaşımını yaptıracağı bir ekip kurması çok maliyetli bir iş değil.

Altyapılarda çalışan birçok emekçinin sorunlarına değinemiyoruz bile. Bu başlı başına bir yazı konusu olur. Öyle komik paralara çalışanlar var ki, aldığının yarısı aylık benzin ya da akbil parasına gidiyor. Alt taraf bu kadar kaynarsa bir gün üstten taşar.

Federasyonun acil olarak altyapılarla ilgili farklı bir yapılanmaya gitmesi lazım. Özellikle altyapılara ciddi yatırım yapan kulüpleri de teşvik ederek ilerlemeli. Bu teşvikler zaten diğerlerini de tetikleyecektir.

Oyuncular, veliler, antrenörler, idareciler ve basketbolu sevenler bir gün TBF’nin resmi sitesine girdiğinde bu işe ne kadar önem verdiklerini görmeliler. Sadece şampiyona zamanı onları hatırlamakla, vitrini süslemekle bu işler olmuyor, olması da imkansız…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Özellikle genç milli takımlarla ilgili yapılan eleştirilerde çok fazla oyuncu odaklı hareket ediyoruz. Elbette oyuncuların eleştirilecek yanları vardır, buna bir itirazım yok.

Ancak yıllardır aynı şeyleri konuşup tartışıyorsak eğer, bu oyunculardan ziyade yönetenlerle alakalı bir durumdur. Biraz da tepeye bakmak lazım. Zaten ülkedeki en önemli sorun ‘asıl sorumluların’ hiçbir zaman sorumlu gibi davranmaması.

Peki basketboldaki asıl sorumluların umrunda mı bu olup bitenler, değil. Biz, anca elimizi çenemizi yoruyoruz, farkındayım.

Türkiye’de genel olarak yaşanan vahim ‘sorumluluk tablosuna’ kısaca bakalım ve hafızamızı tazeleyelim…

Sakaryalıyım, 17 Ağustos 1999 depremini orada yaşayanlardan biriyim. Resmi kayıtlara bakarsanız toplamda 18 bin kişinin öldüğü belirtiliyor. Oysa bölgede yaşayanlara bu rakam elbette inandırıcı gelmiyor. Sorumluluk ve ders alan çıkmadı, ardından gelen deprem felaketlerinde yaşanan acılara ise davetiye çıkarıldı.

2004’te Pamukova’da hızlı tren faciası yaşandı, 41 kişi hayatını kaybetti. 2007’de Isparta’da uçak kazası oldu, 57 kişi hayata gözlerini yumdu. 2012’de Afyonkarahisar’da cephanelik patladı, 25 asker şehit oldu. Elbette sorumluluk alan çıkmadı, fıtrata uygun şekilde devam edildi.

13 Mayıs 2014 tarihinde bu ülkenin gördüğü en büyük maden faciası yaşandı Soma’da, 301 kişi yaşamını yitirdi. İstifa eden olmadı, kimse sorumluluk alayım demedi, hatta hakkını arayanlar tekmelendi.

2016’da Aladağ Kız Öğrenci Yurdu’nda çıkan yangında 12 kişi hayattan koparıldı. Buradan Bolu’daki yangına kadar giden yollar açıldı. Alevlerin içinde yine masumlar kaldı, herkes topu birbirine attı ve gelinen noktada hiçbir şey olmamış gibi bu elim olay bile unutuldu.

Yakın zamanda Yenidoğan Çetesi adı altında herkesi şok eden bir sağlık skandalı yaşandı. Kaldı ki, sağlık sistemi konusunda da sicilimiz pek parlak değil. Ama biri bile çıkıp, ‘burada benim de hatam var!’ diyerek istifa etmedi.

Ülkedeki hiç kimse, kendine bağlı ya da ilgili kurumlarda yaşanan sorunlarla ilgili sorumluluk almıyor. Kimse, ‘benim başında olduğum yerde bu kadar sorun yaşanıyorsa demek beceremiyorum!’ demiyor.

Şimdi bu kadar felaketin, bu kadar skandalın, bu kadar acının, bu kadar toplumsal tepkinin yaşandığı bir ülkede, sorumluluk alması gerekenler bunu umursamadan hayatına devam ediyorsa, basketbolda yaşananların hesabının verileceğini düşünmek galiba çok iyimser olur.

Artık efelerin bile topukladığı bu düzende, bu çarpık yapıda, bu rant çarkında insanın elinde sadece bir umut kalıyor. Biz, yine de kapanışı çok karamsar yapamayalım, efsane koç Zeljko Obradovic’in de dediği gibi;

En son umutlar ölür…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Fransa’yla oynanan ikinci maçın henüz başında talihsiz bir şekilde sakatlanan Kaan Onat’ın yokluğu ortaya çıkan istikrarsız tablonun en önemli nedenlerinden biriydi. Kaan’la ilgili kişisel düşüncem nettir. 2007 jenerasyonunun ülkedeki açık ara en iyi guardı, Avrupa’da ise ilk 3’e rahat girer. Böyle bir oyuncunun yokluğu her takımı etkiler.

Peki o zaman sorun ne?

Sorun şu ki, 2008 jenerasyonu dendiğinde en iyi ve en temiz şutör olarak öne çıkan Ömer Ege Ziyaettin’in kadroya alınmaması tam anlamıyla skandaldı. Ömer Ege’nin şutunu o kadar çok aradık ki, hemen herkes tek bir ağızdan ‘Ahh şu kadroda keşke Ömer Ege olsaydı!” dedi.

Kadrondaki en iyi oyuncuyu sakatlığa kurban verince farklı bir ‘şut’ opsiyonu çıkarmakta zorlandık, yaratıcı ve sorumluluk almaktan kaçınmayan ama aynı zamanda dengeyi koruyan Ömer Ege tipi bir oyuncunun yokluğu kabak gibi ortaya çıktı.

Bu noktada bir yanlış anlama olmasın. Gerek Yücel Çağın Başaran gerekse Mert Kocagözoğlu ellerinden gelenin en iyisini yaptılar.

Ancak temel sorun Ömer Ege yerine tercih edilen diğer iki guardın 3-24 üç sayı isabetiyle turnuvayı tamamlaması oldu. Ömer Ege, BGL’de sezonu %41.7 üç sayı, U18 Türkiye Şampiyonası’nda ise %42.1’le tamamladı.

Ömer Ege’nin tam olarak ne yapması gerekiyordu? Ağzıyla kuş tutup, o kuşu üç sayı çizgisinden potaya sokması mı?

Yıllardır her turnuva öncesi kadrolar tartışılır, yeri geldiğinde sertçe eleştirilir, bunlar da işin doğasında vardır. Vakti zamanında Kutay Güneş’le ilgili de benzer bir haksızlık olmuş ve ortalık ayağa kalkmıştı. Bizim milletimiz en azından bu tip konularda hassastır ve tepkisini gösterir.

Benzer senaryo Ömer Ege’de de oldu. Çünkü kimse neden kadroya alınmadığını anlamadı. Çocuk sakat değil, her zaman olduğu gibi çalışmalarına devam ediyor. Efendi, düzgün bir karakteri var, bu nedenle sesi de çıkmıyor. Lakin onun sesi çıkmıyor diye bu pisliğin üstüne biz de basmak ve hiçbir şey olmamış gibi yürümek zorunda değiliz.

Ömer Ege, ABD’ye gitme kararı aldı. Bana sorarsanız iyi de yaptı. Bu kadar adaletsizliğin hüküm sürdüğü bir ülkede bir şeyler başarmak çok zordur. Herkes de bu yükün altına girmek zorunda değildir. Zira sağlam bir lobin ve arkanda belli güçler olmadığı zaman ne yaparsan yap olduramıyorsun.

Dün Kutay Güneş, bugün Ömer Ege Ziyaettin, yarın kim olur bilemem ama mutlaka biri olur.

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Kaan’a buradan tekrar geçmiş olsun dileklerimizi iletiyorum. Önünde uzun bir tedavi süreci olacak ve eskisinden çok daha iyi dönüş yapacağı konusunda şüphem yok. Karakter olarak güçlüdür ve ayakta kalmayı en iyi bilen gençlerin başında gelir.

Konu sakatlık olunca, haklı olarak hepimiz karamsar havaya bürünüyoruz, kafamızda birden soru işaretleri oluşuyor. Ancak tarih bize şunu gösteriyor ki, bir zamanlar imkanlar bu kadar geniş değilken, birçok efsanevi dönüşe tanıklık ettik. Özellikle NBA tarihinde bu tip hikayelerle sık karşılaştık.

Bunlardan bazılarını anımsamakta ve efsanelere saygı duruşunda bulunmakta fayda var…

Atlanta Hawks’ın efsanesi Dominique Wilkins, NBA tarihinin en iyi oyuncularından biridir ve 17 yıl boyunca (1982-99) çok özel performanslara imza atmıştır.

Tarih 20 Ocak 1992’yi gösterdiğinde Wilkins, Philadelphia Sixers’la oynanan maçın ikinci çeyreğinde acı içinde yerde kalıyordu, aşil tendonunu yırttığını anladı ve o an hissettiği şey sadece bir yıkımdı. Kariyerinin artık nasıl şekilleneceği hakkında hiçbir fikri yoktu.

Wilkins’in parkelere dönüşü tam 282 gün sürdü. Sakatlığının ardından çıktığı ilk maçta 6 Kasım 1992’de New York Knicks’e karşı 30 sayı yaptı. Ve o sezon kariyerinin en yüksek üç sayı ortalamasını (%29.9) yakaladı.

Efsane oyuncu, o dönem yaşadıklarını şöyle özetliyordu:

”İlk düşündüğüm kariyerimin bittiğiydi. 32 yaşındaydım ve o günlerde bu sakatlık eskisi gibi olamayacağınız anlamına geliyordu. Ama çalışmaya karar verdim ve 9 ay boyunca her gün eskisi gibi olabilmek için savaştım. Maç başına neredeyse 30 sayı ortalama yakaladım, kariyerimin en iyi performansıyla geri döndüm.”

90’larda imkanlar şu anki kadar gelişmiş değildi. Bugün ufak diyebileceğimiz birçok sakatlık oyuncuların kariyerine büyük sekte vuruyordu. Tüm bu olumsuzluklara rağmen Wilkins gibi inanılmaz dönüşlere tanıklık ettik.

Cleveland Cavaliers tarihinde önemli bir yeri olan Mark Price, çok ciddi bir diz sakatlığı yaşamış ve 1990-91 sezonunu kaçırmak zorunda kalmıştı. Ama bir yıl sonra All-Star seviyesinde bir performansla dönüşünü yaptı ve 17.3 sayı-7.4 asist-2.4 ribaunt ortalama yakaladı.

San Antonio Spurs’un amirali David Robinson, 1996-97 sezonunda sadece 6 maça çıkabilmiş ve sakatlığı nedeniyle sezonu kapatmıştı. Ama dönüşü ise muhteşem oldu. Kariyerinin sonraki bölümünde 2 şampiyonlun sevinci yaşarken, 3 kez de All-Star’a seçildi.

Chris Webber ve Antonio McDyess gibi en kötü sakatlık kabuslarıyla yüzleşen ama buna rağmen ayakta kalmayı başaran isimleri de unutmamak lazım.

Elbette sakatlık denince akla ilk gelen isim olan Grant Hill’in yaşadıkları ise ders niteliğindedir. Michael Jordan’ın veliahtı olarak adım attığı NBA’de bir oyuncunun yaşabileceği en kötü senaryolarla karşılaştı. Sakatlık yaşamakla kalmadı, tedavisi sırasında kaptığı enfeksiyon nedeniyle ölümden döndü. Ama o tüm bu olumsuzluklara rağmen kariyerine son verdiğinde NBA’in en çok saygı duyulan oyuncularından biri olmayı başardı.

Sakatlıklar kötüdür ama bazen de efsaneleşen hikayelerin başlangıcıdır.

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

İki şey dikkat çekiyor;

1- Hiçbir şeyden memnun olmayan, her olumsuz sonuçta alabildiğine eleştiren ve oyunculara adeta öfke kusan bir kesim.

2- Her şeyi savunan, hiçbir konuda toz kondurmayan ve eleştiriyi suç olarak gören bir kesim.

Ülkenin son yıllarda geldiği iki kutuplu yapısı aslında bir anlamda sporu da içine çekmiş durumda. Sosyolojik olarak bu zaten kaçınılmaz bir sondu. Ya bizdensin ya da onlardan…

– Adalet duygusu zedelendi

Adaletin olmadığı yerde herkes kendi hükmünün ‘adil’ olduğunu düşünür. Türkiye’de şu an adalete güven kalmamış durumda. Hiçbir kurumda alınan kararların ve uygulamaların güvenilirliği yok.

Durum böyle olunca basketbolu da bundan soyutlayamıyorsun.

Herhangi bir turnuva öncesi kadro açıkladığında herkesin kafasında bir soru işareti oluşuyor. Birkaç ‘tartışılmaz oyuncu’ dışında kalan isimler sorgulanıyor. Elbette bazıları için haklı eleştiriler olsa da, herkesin aynı çuvala sokulması, hakkıyla orada olanların da şüphe altında kalmasına neden oluyor. Bu da çok adil değil. Kaş yapayım derken göz çıkarmak oluyor bir nevi…

– Nereden baksan ahmakça

Elbette bu güvensizlik ortamından bizde nasibimizi alıyoruz. Her hafta ya birinin adamı oluyoruz, ya birini koruyoruz, ya da parayla yazıyoruz!

İronik olan bunu söyleyenlerin büyük çoğunluğu geçmişte bu teklifle gelip ret yemiş tayfa oluyor. Daha acısı, geçmişte bu sayfalarda yer verdiğimiz bazı isimlerin, sırf kendine rakip gördükleri oyuncular övülüyor diye bunu yayması. Eh o zaman geçmişte de kendileri bu yola başvurmuş olmuyor mu? Nereden baksan tutarsızlık, nereden baksan ahmakça!

Dünyanın kendi ekseni etrafında döndüğünü düşünen insanlar, üzülerek söylüyorum, uzun vadede kaybolmaya mahkumdur. Çünkü pusulaları bozuktur.

– Bir damla da olsa katkımız var

Biz yine asıl konumuza dönelim. Bu cendereden nasıl çıkarız ya da çıkabilir miyiz?

Düzenin bu kadar çürümesine, sistemin bozulmasına, kararların sorgulanır olmasına, herkese bir fail gibi bakılmasına sebep olan zihniyet, bunu tersine çeviremez. Bu ancak zihniyetin komple değişmesiyle olur. Bu da maalesef kısa vadede çözülebilir bir şey değil. İtiraf edelim, bu zihniyetin dümenine ama öyle ama böyle hepimiz bir damla da olsa su taşıdık. Şimdi o suyu boşaltma vaktidir.

Sonuçta hepimiz aynı suyun içinde yıkanıyoruz. Su bir kere kirlendiğinde hiçbirimiz temiz kalamayız. Kir, bir şekilde üstümüze bulaşır.

– Bir zamanlar Lig Tv

Digitürk’ün Digitürk olduğu zamanlar. Mehmet Emin Karamehmet gibi yenilikçi bir iş insanının dönemi. Sadece spor değil, harika bir dizi, film, belgesel platformu. Günümüz platformalarının topluca aynı yerde olduğunu düşünün işte öyle bir şey.

Lig Tv çok daha güçlü ve daha saygın. Orada yorumcu olmak o dönem için sektörün nirvanası gibi. Ancak günün birinde oraya yorumcu olarak çıkan eski teknikdirektörler, üzerinden çok geçmeden bir takımla anlaşıp, yorumculuğu bırakıyordu. Yani oraya yorumcu olmak artık kulüplerde iş bulmak için rant alanına dönmüştü. Bu, elbette yapılan yorumlardaki güvenilirliği zedeledi.

Artık özellikle TBF’de görev almak kulüplerde iş bulmanın en kestirme yolu oldu. Lig direktörü olan ertesi sene bir kulübe genel menajer olmaya başladı. TBF’de sürdürelebilir bir yapı sağlanamıyorsa, projeler uzun vadeye yayılamıyorsa, bunun da etkisi çok büyük.

– Gençlere ne verdik ne bekliyoruz

Zemin o kadar bozuk ki, bu binanın ayakta kalması zaten mucize olur, bir ufak sarsıntıya bakar.

Gençlere ‘lafta’ güveniyoruz. Ara sıra 5 dakika süre verince onlara değer verdiğimizi sanıyoruz. Kopmuş bir maçın son 2 dakikasında onları oyuna alınca, övgü bekleyen koçlar gibi, riyakar davranıyoruz. Oyuncular da aptal değil, bunu içten içe biliyorlar, belki dışa net şekilde vuramıyorlar.

Şimdi biz bu çocuklara ne veriyoruz ki ne bekliyoruz?

Ekonomik krizde olan bazı takımlar var. TBF’nin cesur bir adım atması lazım, ama öyle menajer oyunlarıyla değil, ilkeli bir adım atması… Krizdeki bir takıma, gençlere de yeterli süre vermesi şartıyla, maddi yardımda bulunsun. Hem gençlerini yetiştirsin hem de basketbolda farklı bir yapılanma hamlesi yapsın.

Bu öneri, bugünün TBF’sine fazla hayalperest gelebilir. Ama her şey bir hayalle başlar ve günü geldiğinde o hayali gerçeğe dönüştürecek kahramanlar çıkar.

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Fenerbahçe Beko, Basketbol Gençler Ligi’nde playoff’ları ucu ucuna kaçırdı. Hatta büyük şanssızlık yaşadıklarını da söylemek lazım. Bu seviyelerde maçlar kazanılır, kaybedilir, çok da önemli değil. Önemli olan eldeki gençlerin gelişim süreçleri ve koçların onlara dokunuşlarıdır.

Sarı-lacivertliler, BGL’de 2008 jenerasyonunu en çok kullanan takımların başında geliyor. Ki birçok yazıda vurguluyoruz, geride bıraktığımız sezonda 2008’liler bir nevi BGL’nin çaylağı konumundaydı, zira 2004 ve 2005’li oyuncu kullanımları da ağırlıklı olarak vardı.

Fenerbahçe’de 2008’li iki guard Ömer Ege Ziyaettin ve Doruk Alp Yancı, rotasyonun ana parçalarıydı. Yağız Arda Ağgez, Yiğit Sönmez, Emre Adıgüzel ve Asil Poyraz Sezer gibi oyuncular da rotasyonda yer tutan isimler arasındaydı.

U18 Türkiye Şampiyonası’na gidilirken 2007’li oyuncuları götürmeme, 2008’li ve 2009’lu oyuncularla oynama kararı aldılar, ki belki araya 2 tane 2007’li sıkıştırsalar finalde şampiyonluğa bile ulaşabilirlerdi. Turnuva boyunca 2009’lu oyuncuları da sahaya atmaya çekinmediler.

Fenerbahçe’nin genç takımını çalıştıran koç Arda Durmaz, ekibinde yer alan Enis Hatipoğlu ve adını yazamadığımız emekçilerin hakkını vermemiz lazım. Hataları elbette var, eleştirdiğimiz yanları oluyor ama işin kolayına kaçmamalarını ve sonuç odaklı düşünmemelerini de takdir etmek gerekiyor.

Son olarak bir not daha düşelim. Fenerbahçe’nin gençleri, genel olarak çok kaliteli karakterlerden oluşuyor. Şu ana kadar saha dışı herhangi bir yanlışla gündem olmadılar. Kazansalar da kaybetseler de bir duruş sergiledilir. Onları hiçbir zaman abartılı bir sevinç ya da tepkinin içinde görmedik. Fenerbahçe altyapısına emek veren insanların bu konuda da ince eleyip sık dokuduklarını gösteriyor.

Rakibe saygı, asaletinden ve büyüklüğünden gelir…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Baştan bir not düşeyim. Benim kulüplerle, yöneticilerle, koçlarla bir derdim yok. Sistemin kendisiyle bir sorunum var. Zira bu iş ciddi anlamda can sıkmaya başladı. Kulüpler ve yöneticiler, artık sosyal medyanın gazıyla hareket eder oldu. Özellikle basketbolda hani 3-5 bin kişinin de değil, 3-5 kişinin lafına bakar oldular.

Maalesef birçok insan yaşanan değişimlerin doğal olduğuna inanmıyor ve haklı olarak arkasında bir şeyler arıyor. Herhangi bir koçla yollar ayrılırken ‘saha içi performansından’ ziyade ‘saha dışında lobisi’ olmadığı için ayağının kaydırıldığını düşünüyor.

– Orhun Ene

En çok şaşırdığım, ki bence birçok kişinin de şaşırdığı haberlerin başında Tofaş’la koç Orhun Ene’nin yollarının ayrılması geliyor.

İçeride ne oldu tam olarak bilemiyoruz. Ancak Tofaş, Ene gibisini zor bulur. Zaten geçmişte bunu tecrübe etmişlerdi ve tekrar aynı hataya düşmeleri inanılır gibi değil. Orhun Hoca’yı burada anlatmaya gerek var mı, bilemiyorum. Türk basketboluna hem oyuncu hem koç olarak damga vurmuş bir isim. Bunca yıldır hakkında tek bir ‘olumsuz’ söylem olmamıştır. Kimsenin adamı olmadı, kimseye eyvallahı da olmadı.

Orhun Ene’nin gidişi sonrası yaşanan sessizlik, insanların tepkisizliği ve bunları yadırgamaz bir hale gelmesi de ayrıca üzücü bir durum. Türkiye’de sadece işine odaklanan ‘adamlar’ niye ilk ‘gidenler’ olur, anlamak zor.

– Burak Gören

En az Orhun Ene kadar şaşırdığım bir haber de Burak Gören’den gelmişti. Aliağa Petkim, kendini küme düşme hattından alan ve kurtaran, ardından BSL’de playoff, BCL’de ise son 16 heyecanı yaşatan Gören’le yollarını ayırmıştı.

Gören’in hakkında da tek bir ‘olumsuz’ söylem olmamıştır. Dürüst, namuslu, çalışkan ve kendi işine bakan bir adamdır. Zaten bu ülkede böyle olduğun zaman başına iş alıyorsun. Sonunda sen kaybediyorsun, kazanan sosyal medya trollerini besleyenler oluyor.

Burak Hoca’nın saha içi konularda eleştirilecek yanları vardır, kimin yok zaten, ancak konu bu değildi. Saha dışı oyunlarını pek bilmediği için o da ilk ‘gidenlerden’ oldu.

– Yılmaz Vural

Daldan dala atlar gibi, takımdan takıma atlama konusunda malum Yılmaz Vural bir efsanedir. Futbol gündemi daha fazla meşgul ettiği için Yılmaz Vural’ın bu konuda bu kadar popüler olması da çok normal.

Ancak basketbolda da Yılmaz Vural’la yarışacak koçlar türemeye başladı dersek yanlış olmaz.

Özellikle TBL’den BSL’ye geçişlerde bu durum sık yaşanıyor. Bir takım, bir üst lige çıkıyor ve anında belli isimler gündeme geliyor. Hatta biri, bir takımın başına çoktan geçmiş bile. Alt ligde emek veren verdiğiyle kalırken, üst ligde kaymağını başkası yiyor. Hoş onu da çoğu zaman anca yarım sezon yiyorlar ama neyse, o başka bir yazının konusu…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Her ne kadar bireysel performanslar daha cazip gibi gözükse de, şampiyonluk yolu ‘takım’ olmaktan geçiyor. Açıkçası bu sezon, geride bıraktığımız sezonlara oranla daha kestirilemez bir yolda ilerliyor. Hiç istemediğimiz ve görmekten nefret ettiğimiz sakatlıklar da can sıkıyor.

BGL’de dikkat çeken notları sizler için derledik. Atladığımız, yer veremediğimiz birçok konu olduğunun farkındayız. Onları da önümüzdeki günlerde ayrıca paylaşacağız.

– Anadolu Efes ayakta kalıyor

BGL’de son 2 yılın en dominant takımı Anadolu Efes’te koç Özcan Çakar ve ekibinin hakkını vermek lazım. Üst üste yaşanan sakatlıklara rağmen hiçbir şekilde geri adım atmıyorlar. Kaan Onat, Salih Altuntaş ve son olarak Deniz Kocaman gibi isimleri sakatlıklara kurban verdiler. Mevcut rotasyondaki oyuncular ise sonuna kadar mücadele ediyorlar ve bu kadar eksiğe rağmen ayakta kalıyorlar. Kaybettikleri maçlar da oldu ama yıkılmamayı başardılar. Kolay değildir, hem yaşanan sakatkıklar hem de alınan kötü mağlubiyetlerin ardından reaksiyon verebilmek. Bu, aslında bir anlamda Anadolu Efes’in ne kadar ‘karakterli’ bir takım oluşturduğunu da gösteriyor.

– Dark Knight dönüşe hazırlanıyor

2007 jenerasyonunun en değerli guardı olarak kabul edilen Kaan Onat’ın dönüşünün yakın olduğu söyleniyor. Ligin bütün dengelerini bozacak bir dönüş olacağı kesin. Anadolu Efes’in zaten güçlü bir oyun yapısı var. Kaan’ın dönüşüyle birlikte takımın temeli daha da sarsılmaz bir hal alacaktır.

– Fenerbahçe kalesini korumak zorunda

Fenerbahçe, final grubunda iç sahadaki 4. maçında 3. mağlubiyetini yaşadı. Yine dramatik bir son saniye oynadı. Koç ve ekibinin bu konuda daha dikkatli olması ve analizlerini ona göre yapması gerekiyor. Oyunun sonlarında bir ‘karar oyuncusu’ belirlemesi şart gibi duruyor. Kadroda çok yetenekli ve potansiyelli oyuncular var. Yiğit Yancı ve Mehmet Erfa belli bir istikrarı yakalamış durumda. Ömer Ege Ziyaettin’in enerjisi fark yaratıyor. Yağız Karabilen, üstüne koymaya devam ederse korkutucu bir uzun haline gelebilir. Hakan Gökçek başta olmak üzere diğer oyuncular da savaşmaktan kaçmıyor. Kimliğini bu şekilde oluşturan bir takımın özellikle evindeki maçlarda daha boğucu bir görüntü vermesi lazım.

– Aliağa Petkim keyif veriyor

Aliağa Petkim’in de hakkını teslim etmek gerekiyor. Sonuçtan bağımsız oynadıkları hemen her maç oldukça keyifli geçiyor. Yiğit Gökay Kaba ve Hüseyin Emir Seviğ gibi kendini kabul ettirmiş gençler var. Emirhan Yılmaz’ın kimliği tamamen mücadeleden oluşuyor. Takımın direncini otomatik olarak yukarı çekiyor. Kerem Soyuçaylı, dikkatle izlenmesi gereken oyuncular arasında. Sessiz ve derinden geliyor. Umarım Petkim’deki bu olumlu hava ve oluşum hiç bozmadan devam eder.

– Bursaspor takım halinde

Bursaspor’da Mete Paçacı sezonu verimli geçiren oyuncuların başında geliyor. Osman Nurveren ve Ünal Çardak gibi isimlerin enerjisi ve mücadelesini de yabana atmamak lazım. Takım halinde bir şeyler yapmaya çalışıyorlar ve bu da gözardı edilmemesi gereken bir konu.

– Gençler derbisi

Final grubunun 7. haftası yarın oynanacak Beşiktaş-Galatasaray derbisiyle sona erecek. Beşiktaş, şampiyonluk adayları arasında başı çekiyor. Yağız Aksu gibi bir oyun kurucuya ve Rezon Elezay gibi potansiyelli bir uzuna sahipler. Galatasaray ise saha içinde istediği sonuçları almaktan uzak. Ancak nispeten daha küçük yaştaki oyuncuları rotasyonda kullanıyorlar. 2008’li Batu Anlar, heyecan verici oyun yapısı ve şutör özellikleriyle umut vadeden gençler arasındaki yerini alıyor. Aldığı dakikalarda onu izlemek gerçekten çok keyifli. Kerem Erdem ise bence çok daha iyisini yapacak potansiyelde. Verimli bir sezon geçirdiği aşikar ama onun çıtası daha yüksek. Efe Vatan, Altan Çamoğlu ve Sam Yaman gibi isimler de dikkat çekici performanslar ortaya koyuyor.

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

İki maçtır, özellikle işin hücum kısmında gördülüğü üzere bariz bir uyumsuzluk var. Savunmada ise gevşek başlıyoruz ve daha sonra bunu toparlamak için inanılmaz bir efor sarf ediyoruz. Hal böyle olunca oyunun sonunu getirmekte zorlanıyoruz.

Kazanınca mutluluğuna ortak olan çoktur ama kaybedince günahların yıkılması için mutlaka bir keçi bulunur. Belçika maçından sonra Derin Can Üstün’e giydirilmek istenen elbise hiç olmadı.

Son 2 saniye kala, 76-72 gerideyken serbest atış çizgisine gelen Derin Can Üstün’e maçı ihale etmek absürt olmanın dışında vicdansızlıktır, kabul edilemez bir durumdur. En tecrübeli oyuncular bile -bilerek atış kaçırmaya çalıştığında- problem yaşıyorlar. Kaldı ki, Derin Can atışı kaçıracak, ribaunt alınacak ve dışarıdaki boş adam bulunacak, 4-14’le attığın bir günde sende o şutu sokacaksın…

Mucizeler elbette olur, bu oyunu güzel kılan da budur, ancak bu senaryoda biraz gerçekçi bakmakta fayda var. Ki zaten bir mucize olsaydı bile bu sadece günü kurtarmaktan öteye gitmezdi.

Derin Can, babamın oğlu değil. Hatta kendisi ve çevresi, duyduğumuz kadarıyla bizden yani buradan pek haz etmezler. Hiç önemli değil. Haksızlığa uğrayan, günah keçisi ilan edilmek istenen, boş yere hedef gösterilen kim varsa onun yanında, bunu yapanların da karşısında olmak vicdani bir sorumluluktur.

Bizim daha temel sorunlarımız var. Bunlara odaklanmak yerine 17-18 yaşındaki çocukları linçlemenin hiçbir faydası yok. U18 özelinde bütün yaş kategorileri için söylüyorum. Kadro seçimleri, oyuncu tercihleri, oyun planlaması, bunlarda sıkıntı olduğu aşikar. Benim de en çok eleştirdiğim konuların başında geliyor. Ancak tüm bunların toplamında biriken öfkenin patlaması, orada hiçbir suçu günahı olamayan gencecik çocuklara çıkmamalı, bu bizi bir yere götürmez.

Bu yaz yapılan bütün turnuvalar bittiğinde, şapkalar öne koyulur ve alınan sonuçların muhasebesi yapılır. Bunu da oyuncu özelinde yapmaktan ziyade en geniş açından yapmak daha faydalı olacaktır.

Yarın oynanacak Hırvatistan maçı umarım bir uyanış olur. Benim hala bir umdudum var. Oradaki çocukların da bundan sonrası için daha motive olacağını tahmin ediyorum, yanılmamak dileğiyle…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54

Türkiye’de son yıllarda oyun kurucu yetiştirme konusunda büyük sıkıntılar yaşıyoruz. Ancak şunu da unutmamak lazım, bıçağın iki yüzü var ve tek taraflı bakmak her zaman yanıltıcı olur.

Kaan, sezon takvimi içersinde BGL, U16 Türkiye ve Avrupa Şampiyonaları’nda boy gösterdi. Bizdeki lakabıyla Dark Knight’ın yükselişini izleyecek olmak ayrıca heyecan veriyor.

Eksikleri elbette var, gelişimine bir saniye bile durmadan çalışarak ve hiç pes etmeden devam etmesi gerekiyor. Türk basketbolunun onun gibi bir yeteneğe, onun da basamakları hızlı çıkarken böyle bir şansa ihtiyacı var.

Anadolu Efes’in altyapısında son dönemlerde önemli bir çıkış yakalayan ve duruşuyla takdir toplayan genç bir koç var, Özcan Çakar. Özcan Hoca’nın ve teknik ekibin Kaan’a verdiği değer biliniyor, güvenleri sonsuz ve kredisi de oldukça yüksek. İşin o tarafında Kaan için bir sıkıntı olmayacaktır.

Ancak işin TBF, medya ve seyirci kısmında bizlere düşen görevler de var, bunu atlamayalım.

– TBF’nin önceliği gençler olmalı

TBF’nin reklam üstünden reklam yapma sevdasından vazgeçip, bir an önce Kaan gibi değerleri el üstünde tutacak bir sistemi oturtması gerekiyor. Bu çocukların, tıpkı Sırbistan ve İspanya gibi işin basketbol tarafında zirve yapmış ülkelerdeki modele benzer şekilde, süre almalarının önü açılmalı. Organizasyonlara ev sahipliği yapmak için harcanan milyonlar, bu çocukların gelişimi ve doğru kulüplerde yetişmeleri için ayrılmalı.

Medya kısmına gelirsek, menajerlerin işaret ettiği olmayacak hayalleri süslemek yerine, bu çocuklara da biraz zaman ayrılması ve kafa yorulması lazım.

Seyirci kısmı ise biraz sıkıntılı. Elbette beklentiler çok yüksek olunca eleştiri dozajı da artıyor. Ancak 16-17 yaşlarındaki çocuklara artık sürekli şutları üzerinden vurma sevdasından vazgeçmek gerekiyor. Kimse anasının karnından şutör olarak çıkmıyor. Belli bir yaş grubunun üzerine sürekli böyle gidiliğinde onları daha tedirgin, denemekten korkan ve kolaya kaçan bir yola sürüklüyoruz.

– Bir yerden başlamak lazım

Kaan Onat, barındırdığı yüksek potansiyelle sadece öncü bir örnek. Kaan ve Kaan gibileri kazanmak, dizlerimizi dövmemek, geleceğe umutla bakmak için bir yerden başlamamız gerekiyor.

Ülkemiz açısından belki hayal olarak gelebilir. Şimdi yazacağım şey İspanya’da son derece normal bir durum. Anadolu Efes’in bu sezon oynayacağı bir Euroleague maçında, 5 dakika bile olsa, Kaan’ı sahada görmek hangimizi mutlu etmez, hangimiz bunun için heyecanlanmayız ve hangimiz bu kararı desteklemez…

Bizim artık o geldi, bu gitti, şu gelmiyorlarla vakit kaybedecek bir dakikamız bile yok. Geleceğe yatırım zorlu bir süreçtir, 1 yılda olmaz, en az 5 yıllık planlama gerekiyor. Planlama bizim ülkemizde maalesef en son seçenektir ve biz artık o eşiğe çoktan geldik…

Kemal Erdem
Mail: kemalerdem83@gmail.com
Instagram: @kemalerdem54